Politiek correct

Politiek correct (policor) is een term die beschrijft dat bepaalde ideeën of uitingen niet passen binnen een bepaalde groep. Soms is dat om bepaalde mensen niet te kwetsen, maar soms ook omdat bepaalde geluiden niet gehoord mogen worden.

Bij het niet kwetsen kan je denken aan iemand die we vroeger gek of idioot noemden, later geestelijk gehandicapt of inmiddels verstandelijk gehandicapt. Wat we voorheen buitenlanders noemden werden gastarbeiders, allochtonen en nu mensen met een niet westerse achtergrond. De groep verandert niet, maar we proberen met het aanpassen van de aanduiding het stigma te verkleinen.

In de politiek speelt dit ook. Om mensen niet te stigmatiseren wordt de afkomst van vandalen of criminelen niet meer genoemd omdat de indruk zou kunnen ontstaan dat bijvoorbeeld alle Turken of Marokkanen (in policor termen, mensen met een Turkse of Marokkaanse achtergrond) ten onrechte het stempel van crimineel krijgen. Door het niet meer te noemen verkleint de kans op onterechte discriminatie. Maar door het niet te noemen, wordt ook een ongemakkelijke waarheid niet meer besproken.

Je ziet dit ook in het klimaatdebat. Iemand die twijfelt aan het probleem, aan de mens als schuldige of aan de oplossing, is een ontkenner (naar analogie van een Holocaust-ontkenner), iemand die niets om de aarde geeft, iemand die alleen aan zijn eigen belang denkt en niet aan de generaties na ons. Zo iemand deugt niet en mag dus geen deel uit maken van het debat.

Deze vorm van uitsluiting is natuurlijk een drogreden omdat het niet gaat om de inhoudelijke argumenten maar om iemand monddood te maken. Maar het werkt wel. Omdat (bijna) niemand zo sterk weggezet wil worden (we zijn groepsmensen) benoemen we de ongemakkelijke standpunten niet. We huilen mee men de wolven in het bos.

Het erge van deze werkwijze is dat nieuwe of ongemakkelijke standpunten niet besproken worden en daarmee nieuwe inzichten geen kans krijgen. Onderzoek naar andere oorzaken van klimaatverandering worden niet onderzocht. Een gelauwerde documentairemaker als Marijn Poels krijgt met zijn internationaal bekroonde documentaire “The uncertainty has settled” geen podium in Nederland krijgt. Beter het debat in de kiem smoren in plaats van het open voeren.

We krijgen dus de mensen die deugen, die de politiek correcte leer aanhangen en mensen die niet deugen en meningen hebben die verwerpelijk zijn.